குப்பைத்தொட்டி தாயம்மா...

உதிரம் சிந்தி பெற்றவளோ
உன்னில் தூக்கி எறிந்தாள் என்னை குப்பையாய் 
ஊரை தூய்மையாக்கிட உன்னை அசுத்தமாக்கி கொண்டவளே
கருவறை இல்லா தாய் நீ
உயிரில்லா உறவு நீ

நான் தூங்க  மடி தந்த தாயம்மா நீ..

உயிரடா நீ எனக்கு

என் கண்கள் உன்னை காணும் போதெல்லாம்
 ஆனந்த கூத்தாடுகிறது என்னுள் மழலை
  தன்
 தேடுவது போல்
உன்னையே தேடுகிறது எனதுள்ளம்
அப்பழுக்கற்ற என் பாசத்திற்கு உவமை
சொல்ல ஒன்றுமில்லை இவ்வுலகில்
அத்தனையும் சத்தியமடா
உயிரடா நீ எனக்கு...

வானம் வசப்படும்

சொந்தங்கள் வருத்திட
சோகங்கள் துரத்திட
சோர்ந்து விடவில்லை நான்
தன்னம்பிக்கை உளி கொண்டு
தடைகளை தகர்தெறிகின்றேன்
ஒருநாள் வானம் வசப்படும்
வானவிலும் மாலையாகும் ...

வன்கொடுமை

நாடு தாண்டி காடு சென்று வாழ்ந்திட
துடிக்கிறது என் மனம் ,எத்தனையாயிரம்
ஆறுதல் கூறினும் ஏற்க மறுக்கிறது
பெண் குழந்தை பிறந்தால் வரதட்சனை கொடுமை
என்பது மாறி பூமியில் வாழ்வதே கடுமை என்றானது
கண்ணகியாய் வெகுண்டெழுந்து கயவர்களை
சாம்பலாக்கிட துடிக்கிறது நெஞ்சம்
நாட்டில் உடனிருந்து சிரித்துக் கொண்டே
நமக்கு நஞ்சூட்டும் மக்களை விட மாக்களே சிறந்தது...